Dag 10 & 11: Terug naar huis

Om 6 uur stond het ontbijt voor ons klaar. Nog half slapend werden er broodjes spek met ei gegeten en kregen we een bakje fruit yoghurt. En dat komt het moment dat je wist dat zou komen, maar altijd weer heel zwaar valt. Want als zelfs de altijd vrolijke papa beer de tranen in zijn ogen heeft, voelt je toch wel wat van binnen.

Samen met David gingen we naar de grens. Zo makkelijk als het de heenweg ging, zo moeilijk ging het nu. Voordringen kon nu niet meer, omdat ze nu wel doorhadden dat David zijn diplomatieke paspoort was verlopen, dus konden we niks anders dan achter in de rij aansluiten. Uiteindelijk duurde het zo’n tweeënhalf uur voordat we alle controles hadden gehad. Dit kon veel sneller, maar de onregelmatige pauzes van het douanepersoneel gooiden roet in het eten.

Na ook afscheid te hebben genomen van David, vervolgden we onze weg richting Suben.
Na de vertraging bij de grens konden we zonder problemen doorrijden naar Oostenrijk.Aangekomen in Suben konden we direct aan het diner en werd de schnitzel mit pommes voor de meesten weer klaargemaakt. Na een koud toetje ging iedereen weer naar de kamers om te slapen.
‘s Ochtends vroeg gingen we weer rijden, nadat we gezongen hadden voor Jantine, die vandaag haar zestiende verjaardag mocht vieren. Aangezien het nogal druk zou worden rond Dortmund en de Nederlandse grens bij Arnhem, gingen we voor een andere route langs Emmen. Het was even zoeken naar de goede weg, maar uiteindelijk bleek het een snelle route, waardoor we om 6 uur in Dokkum waren.
De soep en broodjes stonden alweer klaar en nadat iedereen afscheid genomen had van elkaar, konden we weer richting huis.

Het was dit jaar weer een bijzondere reis met een bijzondere groep. We hebben we uitersten gezien bij de roma en hebben mooie-, grappige-, bijzondere- en schrikmomenten meegemaakt. En als je dan weer thuis zit, voel je gelijk het gemis van de groep. Elk jaar weer bouw je door het delen van die ervaringen zo’n sterke band op met elkaar. En dan probeer je wel zoveel mogelijk te vertellen en te laten zien, maar als je het echt wil begrijpen zul je zelf mee moeten gaan. En daarom zeg ik ook, tot volgend jaar!

Leave a Reply