Dag 9: Een nat afscheid

Vandaag ging de wekker al vroeg, want er stond een hobbelige rit van ongeveer een uur op het programma naar Vinnohradiv. In dit dorp is namelijk een erg mooie recreatieplas in de heuvels van de Karpaten.

Aangekomen bleek gelijk al één anders dan vorig jaar. De kabelbaan over de plas was nergens te bekennen en eigenlijk verbaasde dat ons vrij weinig. De klim naar het hoogste punt was toen zo onveilig, dat het best mogelijk is geweest dat iemand daar naar beneden is gevallen. Gelukkig was de steile glijbaan nu wel open en konden we daar ook vanaf. De hele dag hebben we lekker kunnen zwemmen, liggen in de zon en eten van wat papa beer voor ons klaar had gemaakt. Dit allemaal in het gezelschap van heel erg veel wespen. Gelukkig had Erik daar een hele handige oplossing voor, waardoor niet alleen wij konden zwemmen, maar de wespen ook.

Toen iedereen zijn of haar verfrissing had gehad, gingen we weer terug naar Mezovary. Tijdens de rit kwamen een hele bijzondere gebeurtenis tegen. Er werd namelijk nieuw asfalt gelegd, iets wat zeker in de buurt van Mezovary nauwelijks gebeurt. Toen we alle hobbels hadden gepasseerd en papa beer de barbecue had aangestoken gingen we eten. Nog geen minuut nadat Ton amen had gezegd, begon het te onweren. De regen kwam met bakken uit de hemel en de stroom was er zelfs heel eventjes af. Papa Beer ging ondanks de vele regendruppels gewoon door met het vlees klaar te maken en wat, niet geheel verrassend weer heerlijk smaakte.

Na het eten werd het langzamerhand weer wat droger en was het tijd voor het afscheid. Ton begon met een aantal woorden over hoe dankbaar we zijn dat we hier mogen zijn en dat Magdusca, Papa Beer en Ildiko (de gastvrouw in het andere huisje) zo goed voor ons gezorgd hadden. De directeur van de school bedankte ons voor het werk in de school en bij de roma.
Hij hoopt dat de zij ons als een voorbeeld zien, zodat zij ook het werk kunnen doen wat wij nu hebben gedaan. Als laatste bedankte Magdusca ons voor alles en vroeg iedereen om voor haar te bidden, dat zij het werk voor de roma door kan zetten. Ze zei dat ze samen met Papa Beer er weer zo naar uitkeek als wij kwamen en ze hoopte ons allemaal volgend jaar weer te zien.

Morgen beginnen we aan de terugweg naar huis. We zullen vroeg weggaan om laat in de middag proberen aan te komen in Suben, Oostenrijk.

Leave a Reply